

D4259

མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི་མི་ཏྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་ཀུ་མཱ་ར་ཀ་ལ་ཤ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱི་འགྱུར།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བིཛྙཱ་པ་ཏི་མཱ་ཏྲ་ཏཱ་སིདྡྷ་ནཱ་ མ།བོད་སྐད་དུ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་རྣམས་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པའོ་ཞེས་འགྱུར་ཁ་ཅིག་ལས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདི་སྟོན་ཏེ། གང་ཞིག་གང་གིས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་ནོ། །དཀར་པོ་དང་ཀླུ་དང་དྲི་ཞིམ་པ་དང་མངར་བ་དང་རྩུབ་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཀྱང་ཤེས་པ་དེའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།།འདི་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དཀར་པོ་དང་ཀླུ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དེ་ལ་དེ་དག་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ གཏན་ཚིགས་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་དག་ཅེས་སྨོས་པས་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་དཔེ་མ་ཡིན་ནམ། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་མེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རལ་གྲིའི་སོ་ཇི་ལྟར་རྣོ་ཡང་བདག་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་མི་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། མྱུ་གུ་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འགལ་བ་མ་ཡིན ནམ།གཏད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་འགལ་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རལ་གྲིའི་སོ་གཅད་པར་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བདག་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། ཅིག་ཅར་གཅིག་ལ་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་ པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དོ།།འདི་ལྟར་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གསལ་བ་སྟེ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་འབྲེལ་པ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་སྨྲ་སྟེ། དེ་ཡང་དེས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འབྲེལ་ཏོ། ། གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་གསལ་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་དེའི་ངོ་བོར་མ་ཡིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
这是大智者智吉祥友尊者所作已圆满。由印度堪布班智达库玛拉迦拉夏和译师释迦光所译。


梵文：Vijñaptimātratāsiddhi nāma
藏文：རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་
汉译：唯识性成就论
敬礼文殊童子！
瑜伽行派诸师主张三界唯是识，有些译本中称之为瑜伽行派。对此，为破除错误认知而作如下论证：
某物为某识所了知，则彼物与彼识非异，譬如能了知的自体。白色、龙、香气、甜味、粗糙等诸法亦是彼识之所了知，此为自性因。此因非不成立，因为白色、龙等所立法于二者皆成立故。自体亦非不成立，因为此等所立法皆是所了知性，此因于二者皆成立故。言"此等"者，即以如是了知性而立白等为有法故。亦无相违过，因为遍于同品，乃至能了知自体之自性中亦有故。
若问：岂非无能立之喻？自体不能成为能了知，因为自身无有相违故，如剑锋虽利，不能自割。
答：如"芽得自体"等，岂非不违自作用耶？剑锋于所割处若入，即成能割，然不能入于自身，因为同时于一体不应有外在与内在二性故。了知性遍于识之自性，故无相违。如是，明显性即是明显，即是各别显现之义。由彼关联即是能显，故说彼即是能了知，彼亦与彼自性相关。具明显自性者即是明显，非彼体性者相违故

།དེ་ལྟ་བས་ན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རལ་གྲིས་བཅད་པ་དང་། གཞུས་ཕུག་པའི་རིགས་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དང་རྟོགས་པར་བྱ་བར་ངེས་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་གི་ངང་གིས་གསལ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། ཤེས་པ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཡིན་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐུག་པ་མེད་པའི་ལན་གདབ་པའི་ཆེད་དུ་འགའ་ཞིག་ཐ་མ་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པར་འདོད་ན། དང་པོ་ཉིད་ཀྱི་ འདོད་པར་བྱ་སྟེ།གཞན་དང་གཞན་བརྒྱུད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་དབང་གིས་གསལ་བར་ཤེས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དོན་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །མ་ཡིན་ན་ཤེས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རང་གི་ངང་གིས་གསལ་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ད་ལྟར་གསལ་བར་བྱེད་བཞིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་དཔེ་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ཞུགས་པར་གྲུབ་ བའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ།དཔེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གསལ་ མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་འགལ་བར་དཔེ་ལ་མཐོང་སྟེ།གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལས་ལོག་པ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་ངེས་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པོ། །དེ་ལྟ་བས་ཉེས་པ་གསུམ་སྤངས་པའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ལས་དེ་དང་དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འདི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལྡོག་པས་ངེས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གདོན་མི་ཟ་བ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ཙམ་ཉིད་དེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་འབྲེལ་བ་ཉིད་ནི་ཡོད་དོ།





因此，正是通过明了的自性而得以认知，因为它是成立所认知对象的能认知者。而且它仅仅是能认知者，这是根据如同用剑切割和用弓射穿的道理。因此，能认知者和所认知对象的确定性就是它的本性，没有差别。因此，对于自身来说作为能认知者并不矛盾。正因为如此，自然明了就是识的明了特征。
若有人说："识也是由其他识而明了的"，那么识又由其他识[明了]的话，就会导致无穷后退的过失。如果为了回答无穷后退[的问题]，有人主张最后[的识]是独立的，那么应当从最初就承认[识是独立的]，而不是经由其他[识]的相续。
此外，如果由他者的力量而明了识是能认知者，那么在那时对境也应成为所认知。若不是[能认知对境]，则[识]也不是[能认知识]。因此，自然明了是识的特征。
所以，由于识的自性本来就是明了的本质，现在正在显明，所以这个识被称为"能认知者"。如此，在识的自性的比喻中，由于已经成立能认知性的因相的进入，所以因相既不相违，也不是没有能成立的比喻。因相也不是不定的，因为在这个比喻中已经成立遍摄一切的周遍性。
这样，明了性就是能认知性，因此在比喻中可见[它]与非明了的本性相违。通过遮遣一切非明了本性而唯独确定为明了本性，由此成立遍摄一切的周遍性。因此，由于远离三种过失的"因为是能认知者"这个因相本身，成立[能认知者与所认知对象]无有差别，所以没有过失。
若说这是不定的，因为对因相的返反确定性有怀疑。这样，能认知者与所认知对象不必然确定为彼此的本性。然而，仅仅是关联性，即境与有境的本性的关联性是存在的。

།དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ན་ལྡོག་པའི་ངེས་པ་ཡང་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་གསལ་བཞིན་པ་མ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་གསལ། འོན་ཏེ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་ བ་ཡིན་ན།དེ་ལྟ་ན་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ངེས་པར་བྱེད་ན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོ་བོར་ཡང་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་མཐོང་བ་ཟླ་བ་གཉིས་པ་བཞིན་ནོ། ། བཙུན་པ་དགེ་བསྲུངས་ཀྱིས་ཀྱང་། ཚོགས་པ་སྔ་མ་གང་ཡིན་ལས། །ཤེས་དང་ཡུལ་བཅས་སྐད་ཅིག་མ། །སྐྱེད་བྱེད་སྣང་བཅས་གཟུགས་བཞིན་དུ། །གང་ཡིན་པ་ཡིས་ལྷན་ཅིག་རྟོགས། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ལྟར་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཁོ་ན་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཙུན་པ་ཆོས་མཆོག་གིས་ཀྱང་། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་འདྲེ་བ་ཉིད་ན་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང་སྣང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེས་འདི་ལྟར་སྨྲ་བར་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ནང་ནས་སྐྱེ་ན དེ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་དེས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འདྲེས་པ་མེད་དོ།།འོན་ཏེ་སྐྱེས་ནས་ཡུལ་གནས་པར་འགྲོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡལ་ག་དང་ཟླ་བ་དེ་དག་དུས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཀྱང་ཡུལ་ལྔ་ཆར་འཛིན་ཏེ། འདྲེ་བར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིང་བ་ དང་ཕྲ་བ་དང་ཆོད་པ་ཡང་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ།ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱ་མཚོ་བཞིས་བཅད་པ་ཚུན་ཆད་ཀྱང་རིང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་སྐར་མའི་ཚོགས་ཀྱང་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རུང་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ན། དེའི་ཚེ་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་འགལ་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་ སོགས་པ་འདིས་རིགས་པ་ན་དུས་གཅིག་ཏུ་ནང་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ཡང་གཞན་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་གཞན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གང་དེ་དང་ཤེས་པའི་འདྲ་བ་ཡིན་པ་དེ། གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ཆོས་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཤེས་ པ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དོན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ན་དེའི་དོན་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཐུན་མོང་དུ་འགྱུར་རོ།



我来为您翻译这段藏文佛教逻辑论著：
因此，这个问题也可以这样理解：有人说，由于蓝色等被认知的对象是作为境而被见到的，而能认知者是作为有境的缘故。这种说法并不正确，因为当周遍性成立时，遮遣的确定性也随之成立。
如此，若蓝色等不是如此明显显现，怎么能成为对境呢？非明显的本性如何能明显？若说因为是明显的本性所以是明显的，那么如此一来，若确定它就是所认知的对象，则会损害境与有境的本性，因为它们是以彼差别而安立的。正因为如此，这二者显现为相异是错乱的，如同眼翳者所见的双月一样。
尊者德护也说：
"从前前诸聚集，
生刹那智及境，
如能生显色般，
由彼同时而知。"
如此说来，唯识才是明显的，因为是明显的本性。而对境则不是，因为不是反面的缘故。
尊者法胜也说：譬如瓶等与外在光明相混合时才是明显的。同样，识与显现也是如此。对此应当这样说：如果识从内部生起，那么当它住于自处时，就不会与瓶等相混合。若说生起后前往境处，那么这时就不应该同时把握树枝和月亮，眼识也不应该把握五境，因为混合没有差别的缘故。
同样地，也能把握远、细、间断等，因为无障碍的缘故。即使是四海之内的距离也不算远，因为连星辰群都是近的缘故。若说识只在适宜处生起，那时就违背了宗义，因为"当认知蓝等时，同时内在领受体验"是他们的宗义。识与领受体验也不是相异的。
再者，若说彼与识的相似性是识的属性，那时唯有识是明显的而对境则不是。若说是对境的属性，由于对境是一切有情共同的缘故，它也应成为共同的。

།དེ་བས་ན་གང་ཞིག་འགའ་ཞིག་གཅིག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པས་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། བཙོ་ བླག་མཁན་གྱིས་གོས་གཅིག་བཙོས་པ་ན་དེ་ཉིད་དམར་པོར་འགྱུར་གྱི།དཀར་པོ་གཞན་ཐ་དད་པས་དམར་པོ་ཡིན་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ནི་སྤྱོད་པ་པ་ཡང་བསལ་ཏེ། དོན་གྱི་ཆོས་གསལ་བ་ཉིད་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བས་ན་དོན་གསལ་བ་ཉིད་ཤེས་པས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྷན་ཅིག་པར་སྨྲ་ བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་གསལ་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པར་བདག་ཅག་ཀྱང་འདོད་དོ། །དེ་བསྒྲུབས་པས་དོན་ཀྱང་བཀག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་དེའི་གཟུགས་བརྙན་རྟོགས་པ་ཉིད་གཟུགས་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་མེ་ལོང་ལ་ བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་བྱུང་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོན་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་སྨྲའོ།།དེ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་གིས་ན་དོན་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། དུས་གཅིག་ལ་གར་དང་གྱད་དང་ཟླ་བ་རྣམས་ལ་ལྟ་བའི་ཚེ་གཅིག་ལ་གཅིག་གིས་ཤེས་པ་ རྣམས་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན་མིག་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་བྱུང་བ་དང་དོན་དང་འདྲ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། འོ་ན་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དོན་དང་འདྲ་བས་ཡུལ་ཡིན་པ་འཐོབ་བོ། །བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདྲ་ན་ ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།ཆ་ཤས་ཀྱིས་འགའ་ཞིག་དང་འདྲ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ན་མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ ནོ།།དེ་བས་ན་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པར་གྲུབ་བོ། །ཐ་མི་དད་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཕྱིའི་དངོས་པོ་མི་རིགས་པས་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་བརྫུན་པའི་རྣམ་པར་རིག་ པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་བསལ་ཏོ།།བརྫུན་པ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་འདོད་ཅིང་། །དེའི་གསལ་བ་རྣམས་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་དབང་གིས་ཡིན་པར་འདོད་ན། གཞན་དུ་ན་དེའི་རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་འགལ་ཏེ། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ རིགས་པས་སོ།



因此，如果某个事物被某人直接感知，并不意味着它会被所有具有意识的存在直接感知。就像染匠染一件衣服时，那件衣服变成红色，而其他白色的衣服并不会因此变成红色。这也驳斥了行为论者的观点，他们认为对象的明显性质是从认识中产生的，因此认为对象的明显性是由认识所显现的，这是他们主张的共同观点。
我们也同意，蓝色等明显的对象与认识是不可分的。但这并不意味着外在对象被否定。就像在镜子中看到物体的影像就是认识该物体一样，经部师们说，在认识之镜中出现的形象的认识就是对象的认识。
但这也不是真实的。如果说因为与对象相似就能认识对象，那么当同时观看舞蹈、搏斗和月亮时，认识之间就会相互认识。如果说因为是从对象产生的，那么眼睛也应成为认识。如果说既因为从对象产生又因为与对象相似，那么紧接的识也应该因为与对象相似而成为对象。如果完全相似，识就不成为识；如果部分相似，则一切都应能认识一切。
因此，"因为认识"这个理由在排除了所有非明显的本质后成立，也不会有不确定性。由此可证明，蓝色等是通过认识本身而被认识的，与认识不可分离。正因为不可分离，所以否定了一切主张外在实在论的观点。由于实在与非实在的本质相互矛盾，这也否定了唯识虚妄派的观点。
如果承认虚妄就是蓝色等，而其明显性是由于认识的实在性，那么这将与"无因不待他，常有或常无"的理论相矛盾，因为若无因且不依赖其他条件，事物要么永恒存在，要么永不存在。

།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པར་སྨྲ་བ་ཡང་སུན་ཕྱུང་ངོ་། །འདིར་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། ཀ་བ་དང་བུམ་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། སྔོན་དང་ཕྱི་མ་དང་དབུས་ ལ་སོགས་པའི་ཆའི་བྱེ་བྲག་གི་དངོས་པོར་ཤེས་པ་དེ་དག་ཅི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཡིན་ནམ།ཅི་དུ་མ་ཡིན་པ་འདིར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། བཙུན་པ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པ་ནི་འདི་དག་གཅིག་ཉིད་དེ། ལྷན་ཅིག་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐ་དད་པ་ན་རང་རིག་པ་ནང་དུ་བལྟས་པས་ཕན་ཚུན་རྟོགས་ པ་མེད་དེ།རང་དང་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་རྟོགས་པར་ག་ལ་འགྱུར། འོན་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྣང་ཞེས་ཟེར་ན། འདིར་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ཡིན། འགལ་བའི་ཆོས་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར། འགལ་བ་འདི་གཉིས་ལས་གང་ཡིན། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན།ལྷན་ཅིག་པས་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ཉིད་ནི་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན་ཞེས་རེ་ཞིག་གང་སྨྲས་པ་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་ལ་དེ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཡིན་ནོ།།གཅིག་ལ་གཅིག་ཡིན་པར་ཅིག་ཅར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་འདི་དག་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་བས་ན་འདི་དག་ད་ལྟར་གཅིག་ཉིད་དུ་མེད་དོ། །ལྷན་ ཅིག་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར།།ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣང་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཡང་མི་རིགས་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གང་དང་ལྷན་ཅིག་སྣང་། འདི་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་མེད་ཅིང་། རེ་རེ་རྟོགས་ན་ལྷན་ཅིག་སྣང་བར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་ན། རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་དེ་ཡང་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐ་མི་དད་པས་དེ་རྣམས་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་དོ། །འོན་ཏེ་དེ་དག་ལ་ཐ་མི་དད་ན་དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་མི་དད པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།



由于事物与非事物的自性相违，青等也成立为事物自身，因此也破斥了一切唯虚妄论。在此，对于青等差别、柱瓶差别，以及前后中等部分差别的认知，应当考察：是一个识还是多个识？
尊者般若生藏认为这些是一体的，因为是同时显现的。如此，若是各别的，由于自证知向内观照，则彼此不能了知，如同自己与他人的认知一样，怎么可能同时了知？若有人说："如果是一体，为何显现差别？"对此，差别又是什么？他说："因为有相违法聚集。"这两种相违中是哪一种？他说："是相互排除而住的特征。"
同时显现怎么会是相互排除而住呢？主张二者的论点由于是同时显现，怎么会是相互排除而住呢？暂且说，这种说法不合理。如此，青色与黄色等，一者的本性在他者中不存在，这才是差别的真实性。因为在同一事物上同时有事物与非事物相违。由于现量成立这些是差别的，所以认为是一体。因此，这些当下并非一体。
由于同时各别显现，以此作为理由是不合理的。另外，同时显现作为一体的理由也不合理。如此，若是一体，因无差别，何者与何者同时显现？这一切都不能认知为一体，若是各别认知，怎么会是同时显现呢？
若说认知的自性与彼亦非一体时，如是则由无差别，彼等成为一体为现量所违。若彼等无差别，则如何成为差别？实非无差别。
这是一段探讨认识论中关于认知统一性与差别性的重要论述，涉及到佛教因明学对于认知本质的深入探讨。

།དེ་བས་ན་ཐ་དད་པ་གཅིག་ཡིན་པ་སྤངས་ནས་ལྷན་ཅིག་སྣང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དཔྱད་དེ། དེ་དག་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཉིད་ཡིན་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དེ་ཉིད་དེ། རང་དང་གཞན་གྱི་ སེམས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་པ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྣང་བ་མེད་དོ།།རེ་རེས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་མིན་ཡང་། །སྡེ་ཡིས་སྡེ་རྟོགས་མིན་ནམ་ཅི། །ཉེར་ལེན་ཐ་དད་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བཀོད་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ མཁས་པ་ཆེན་པོ་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།བལ་ཡུལ་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཤཱནྟི་བྷ་དྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་འབྲོ་དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།

为您翻译这段藏文：
因此，舍弃差别即是一体的观点后，应当考察同时显现的理由。由于彼等具有无差别的所取性，所以所了知的彼等的所取是无差别的，能了知的彼等也是如此。因为自己与他人的心不具有同一所取性，所以彼等无同时显现。
虽各别不能了知一切，
部类能否了知部类？
因具差别所取性，
诸聚合非所安立。
《唯识成就论》由大智者宝源寂尊者造毕。
由尼泊尔班智达寂贤（Śāntibhadra）与藏地译师卓译师比丘释迦光（Śākyaprabha）译。
[注：这是一部重要的佛教因明学著作的结尾部分，包含了一段四句偈颂。我在翻译时保持了偈颂的对仗形式，并在译者信息中保留了梵文人名的罗马转写。]

།སླད་ནས་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་དང་། གློག་སྐྱ་ཤེས་རབ་བརྩེགས་ཀྱིས་གཏན་ལ ་ཕབ་པ།

其后由大班智达彼尊者与洛嘉·谢绕策校订。
[注：这是一个藏文典籍的校订记录。其中"洛嘉·谢绕策"(གློག་སྐྱ་ཤེས་རབ་བརྩེགས) 是译者名字的直译。我保持了原文的简洁形式，同时保留了"班智达"(པཎྜི་ཏ) 这一印度学者的尊称。]
